De Kracht van Kwetsbaarheid: Mijn Reis door Oordelen en Bevallen

De Schijn van Perfectie

Oordelen. Ze sluipen stilletjes binnen. Vroeger waren ze mijn automatische reflex—nu zijn ze zeldzamer, maar nog steeds aanwezig. Vooral als het gaat om moederschap, bevallen, en hoe we daarover praten.

Onlangs zag ik een post op Facebook over een positieve bevallingservaring. Mooi, dacht ik. Maar de toon van het eerste deel voelde als een oordeel:

“Aangezien het lijkt alsof de halve wereld een traumatische bevalling heeft, zal ik nu eens vertellen hoe fijn en mooi mijn bevalling was en hoe ik dit heb aangepakt.”

Op zich prachtig dat iemand een positieve ervaring deelt. Maar het eerste deel raakte me. Alsof vrouwen die hun bevalling als traumatisch hebben ervaren, niet erkend werden. Sterker nog: alsof ze zich aanstelden.

We leven in een wereld waarin we vaak alleen de bloemetjes en de bijtjes laten zien. De buitenkant. De perfectie. Maar wat gebeurt er als we de vuile was buiten hangen? Als we eerlijk zijn over wat er écht in ons leeft?

Ik realiseerde me dat ik vroeger ook zo was. Mijn oordeel stond klaar. Ik vond dat je vooral moest laten zien hoe sterk en krachtig je was. Dus tijdens mijn eerste bevalling wilde ik dat ook uitstralen. Als een vredige Boeddha in volledige kalmte. Want: je bent ervoor gebouwd, je voorouders deden het ook, dus jij moet dat ook kunnen. Toch?

De Storm van Binnen

Van buiten zag ik er misschien kalm uit. Maar van binnen woedde een storm. De eerste weeën overvielen me. Op mijn yogacursus had ik geleerd dat er pauzes zouden zijn tussen de weeën. Tijd om te ademen. Maar wat ik kreeg was een weeën storm vanaf het moment dat mijn vliezen braken.

Uren gingen voorbij. Van licht naar donker. Ik probeerde alles: houdingen, bewegingen, acrobatische toeren. Maar het lukte niet. In de persfase kwam een invaller-verloskundige met de opmerking:

“Pers je wel goed?”

Die ene zin was voor mij de doodsteek. Mijn vertrouwen verdween. Ik voelde me onzeker, machteloos.

Later bleek dat ons kindje haar handje naast haar hoofdje had. Daarom lukte het niet. Uiteindelijk werd ze met een vacuümpomp gehaald. En ik liep een totaalruptuur op—een verwonding die fysiek én emotioneel diepe sporen achterliet.

Het Gevoel van Falen

Na de bevalling voelde ik me alsof ik had gefaald. Als ik vroeger zonder medische hulp was bevallen, was ik er misschien niet meer geweest. Ik was niet sterk genoeg. Niet kundig genoeg. Dat was mijn oordeel over mezelf.

Maar nu weet ik: dat was niet eerlijk.

Ik had alles gegeven. Mijn lichaam had gevochten. Mijn hart had gedragen. En toch voelde ik me tekortschieten. Dat oordeel was hardnekkig, maar niet waar.

De Eyeopener: Kwetsbaarheid is Kracht

Er zijn twee dingen die ik heb geleerd en die ik wil delen:

• Je bent juist krachtig als je je kwetsbaar durft op te stellen. Als ik toen had durven zeggen hoe bang en onzeker ik me voelde, had ik wellicht de juiste hulp en steun ontvangen die ik nodig had.
• Zonder compassie voor jezelf kun je die ook niet volledig aan anderen geven. Ik heb ervaren hoe pijnlijk het is om niet liefdevol naar jezelf te zijn. Maar als je jezelf in het licht zet, je bevalling en je baby bewondert en verwondert, dan zie je het wonder. You did it. Wat een veerkracht. Wat een magie.

Kwetsbaarheid is geen breuk in je kracht, het is de poort ernaartoe.

Mag je er zijn zoals je bent?

Om je kwetsbaar open te stellen, moet je je veilig voelen. Maar wat als je bang bent voor het oordeel van een ander? Zal diegene je dan zien als zwak? Als een wrak?

Dat is de onzekerheid. Maar ook de schoonheid van kwetsbaarheid. Want als je je hart opent en laat zien wat er écht in je omgaat, dan ontstaat er ruimte. Ruimte voor verbinding. Voor heling. Voor echte kracht.

Afsluiting

Door mijn verhaal te delen, hoop ik dat jij ook durft te voelen, te helen, en te verbinden. Want jouw ervaring doet ertoe. Jouw stem mag klinken. En jouw kracht zit niet in het verbergen, maar in het laten zien.

Wat betekent kwetsbaarheid voor jou?