Luisteren is liefe in stilte

Luisteren is liefde in stilte

Er zijn van die momenten waarop je als ouder beseft dat luisteren meer is dan horen. Dat gebeurde bij mij toen één van onze kinderen – juist degene die dit het moeilijkst vindt – naar mij toe kwam en begon te praten. Hij deelde wat hem zo dwars zat.

In plaats van zijn boodschap volledig en ongefilterd te ontvangen met een luisterend oor, deed ik het tegenovergestelde. Zonder dat ik het doorhad, begon ik een soort toneelstuk op te voeren. Ik wilde empathie wekken voor de ‘benadeelde’, hem laten begrijpen waarom de ander zo deed, zodat hij meer compassie zou krijgen.

Maar oei…

Later besefte ik dat dit niet was wat hij nodig had. Mijn diepste wens is dat onze kinderen zich veilig voelen om alles te delen wat op hun hart ligt, zonder oordeel, zonder belemmering. En toch schoot ik in een andere modus – ingegeven door een onderliggende angst. Het bekende “oh jee, als… en als…”.

Wat ik leerde, is dat kinderen situaties en mensen soms gewoon écht vervelend mogen vinden. Dat hoeft niet meteen recht gepraat of opgelost te worden. Vaak is dat ook helemaal niet waar ze op wachten.

De oplossing ligt in luisteren. In ruimte geven en vertrouwen. In het toelaten van woorden, gevoelens en emoties zonder oordeel.

Wanneer een kind zich bij jou kan ventileren en jij ontvangt dit met echte aandacht en liefde, dan zie je vaak dat hoge emoties vanzelf oplossen. Het mag er zijn, en juist door die acceptatie laat het jou los. Hoe mooi is dat.

Diezelfde week had ik een ander voorbeeld met één van onze andere kinderen. Het ging niet zoals hij het voor ogen had. Er werd geschreeuwd en gestreden. Ik zei: “Ik hoor je wel, liefje, maar ik kan er ook niets aan doen.”

Tot ik mij realiseerde: ik hoorde wel, maar luisterde ik écht?

Ik stond stil. Letterlijk en figuurlijk. Ik nam hem bij me, keek hem aan en maakte echte verbinding. Toen ontdekte ik dat als je voorbij de woorden kijkt, je de boodschap erachter kunt horen en zien.

En dat maakt alles anders. Want soms is de oplossing zo eenvoudig: “Oh liefje, wat jij wilt kunnen we toch gewoon regelen. Niet nu, maar wel over een uurtje. Wat vind je ervan als we straks…?”

Een glimlach volgde. De strijd verdween. En we hadden nog een hele fijne avond samen.

Voorbij de woorden ligt de echte ontmoeting. Het gaat niet om wat wij als ouders vinden, of of iets terecht is. Het gaat om het luisteren, het toelaten, het erkennen.

Wanneer we onze kinderen ontvangen met een écht luisterend oor, geven we hen het mooiste cadeau: de ruimte om zichzelf te zijn, met alles wat daarbij hoort.

Hoe luister jij voorbij de woorden van je kind?