Wanneer puzzelstukjes eindelijk op hun plek vallen

Wanneer puzzelstukjes eindelijk op hun plek vallen

Er zijn van die momenten waarop je terugkijkt en denkt: hoe heb ik dit nooit eerder kunnen zien? Jarenlang voelde ik dat er iets speelde bij onze dochter, iets wat ik niet kon benoemen maar wel dagelijks ervoer. Ik heb werkelijk alles onderzocht wat binnen mijn bereik lag, maar het bleef een ongrijpbaar gevoel.

Totdat ik een tijdje geleden de documentaire “Microbirth” keek. Wat begon als nieuwsgierigheid, werd een enorme eye-opener.

Een documentaire die deuren opende

In Microbirth werd gesproken over de mogelijke gevolgen van synthetische oxytocine tijdens de bevalling — voor zowel moeder als baby. Dat raakte me diep. Niet vanuit angst, maar vanuit herkenning.

Het zette me aan om verder te lezen, en zo kwam ik bij het boek “Oxytocine – Knuffelhormoon met Kartelrand” van Arjen Pasma. Met elke bladzijde voelde ik meer helderheid ontstaan. Niet als harde waarheid, maar als een mogelijke verklaring voor ervaringen die ik jarenlang niet kon duiden.

Ik deel dit niet om te oordelen of om angst te verspreiden. Ik deel dit omdat bewustzijn kracht geeft. Synthetische oxytocine heeft absoluut een plek binnen de geboortezorg, maar het verdient zorgvuldigheid en nuance.

Voor (aanstaande) ouders kan het waardevol zijn om te beseffen dat dit middel invloed kan hebben, en dat deze invloed vaak al vanaf het begin merkbaar is. En voor ouders die struggles ervaren, kan het helpend zijn om ook deze hoek van informatie te belichten. Soms ligt een antwoord precies daar waar je nooit hebt gezocht.

Onze ervaring

Dit is mijn persoonlijke verhaal, geen medisch advies. Maar misschien herkent iemand zich erin. Om een beeld te schetsen van wat wij hebben ervaren, deel ik een paar dingen die voor ons heel bepalend waren.

Wat ik zag bij onze dochter:

• Ze sliep nauwelijks, behalve aan de borst.
• Ze had een onverzadigbare behoefte aan nabijheid; ik stond 24 uur per dag aan.
• Ze liet niemand toe in haar verzorging of troost, behalve mij.
• Alleen in de draagzak vond ze rust.
• Ze had sterke verlatingsangst en vond het moeilijk om zich veilig te voelen zonder mij.
• De borstvoeding verliep moeizaam.
• Later bleek dat primaire reflexen niet volledig geïntegreerd waren.

Wat ik merkte bij mezelf:

• Mijn libido werd aangetast.
• Ik voelde irritatie richting mijn partner, zonder duidelijke aanleiding.

En toch — ik weet dat er ook vrouwen zijn die géén nadelige effecten ervaren. Ieder lichaam reageert anders, iedere geboorte is uniek.

Over ondersteuning en mogelijke therapieën

In onze zoektocht merkte ik dat er verschillende vormen van ondersteuning bestaan die kunnen helpen wanneer moeder of kind na de geboorte extra gevoeligheden laten zien. Denk aan een combinatie van mogelijkheden die elkaar versterken, zoals homeopathische begeleiding, body stress release en therapieën die werken met het integreren van reflexen.

Niet als garantie, maar als mogelijkheden. Als uitnodiging om te onderzoeken wat bij jouw gezin past. En misschien vooral als geruststelling dat je er niet alleen voor staat.

Wat deze inzichten voor ons betekenden

Voor mij en onze dochter bracht deze informatie eindelijk helderheid. Het gaf woorden aan ervaringen die ik jarenlang niet kon plaatsen. Het bracht mildheid, begrip en richting.

En precies daarom wilde ik dit delen. Misschien leest een moeder dit die zich net zo verloren voelt als ik destijds. Misschien herkent iemand haar kindje hierin. Misschien opent het een deur naar antwoorden, naar rust, naar passende ondersteuning.

Een zachte uitnodiging tot waakzaamheid

Aan alle aanstaande moeders: wees alert. Stel vragen. Voel wat klopt voor jóu. Synthetische oxytocine kan helpend zijn wanneer het écht nodig is — maar protocollen zijn geen absolute waarheid. Jouw lichaam, jouw baby, jouw geboorte verdienen afstemming en aandacht.

En als je dit leest en denkt: had ik dit maar eerder geweten — wees mild voor jezelf. We doen allemaal wat we kunnen met wat we op dat moment weten.

Tot slot

Ik deel dit vanuit liefde, vanuit mijn eigen zoektocht, en in de hoop dat het misschien één moeder, één baby, één gezin een stukje helderheid mag brengen.